توانستم قلم را در دست بگیرم و طلسم چند ساله نوشتن را بشکنم-حرفهای ناگفته ، بغض های نشکسته ، می خواهم همه را بنویسم ، بر روی بهترین راز دار دنیا یعنی کاغذ و همین قلمی که توسط آن تمام خوبی و بدی ها نوشته می شود.

می دویدم مقصدی نداشتم ، فقط می خواستم از دستشان فرار کنم. چنان سرعتی داشتم که فکرش را  نمی کردم، احساس می کردم پاهایم همچون فنر انعطاف دارند و هر قدمی که بر می داشتم کیلومترها راه طی می کردم.از این طرف جنگل به آن طرف جنگل می دویدم جنگلی که در عین زیبایی ، ترسناک بود.دوزن چادری را دیدم که به انتهای جنگل می رفتند هم مسیرشان شدم تا کسانی که دنبالم هستند من را نبینند.

جای بسیار زیبایی بود در حیرت زیباییش مانده بودم که همه جا تاریک شد فقط دو چراغ روشن از دوردستها دیده می شد.ترس تمام وجودم را گرفته بود با خودم گفتم برگردم اینجا خطرناک است.برگشتم به سمت شهر. چند قدمی نگذشته بود که وارد شهر شده بودم صدایی به گوشم رسید که می گفت : آمدند تو را ببرند.

اطرافم را نگاه کردم ناگهان مرد رشید و قد بلندی که سفید پوش بود  را دیدم می گفت : تو را پیدا کردند ، الان تو را می برند. به هر جایی که نگاه می کردم پر از مردان سفید پوش بود که با هم می گفتند : آمدند تو را ببرند-خیلی ترسیده بودم ، نفس نفس می زدم ، با خودم گفتم فرار کنم که شنیدم راه فراری نداری هر جا بروی تو را پیدا می کنند. چند قدمی رفتم ببینم ماموری هست که بخواهد من را ببرد ولی به غیر از مردم عادی کسی را ندیدم.

سر چهارراه تصادف شده بود همه مردم جمع شده بودند.روی تخت آمبولانس کسی را خوابانده بودند که خوب نتوانستم ببینم تمام صورتش  خونی بود.پشت سرم که نگاه کردم آن دوزن چادر مشکی را دیدم که می گفتند : جوان مردم چه از دست رفت. پدر و مادرم ، برادر و خواهرم آنجا بودند.ناگهان صدایی در درونم می گفت اون شخص تو هستی. قلبم تند تند می زد، صدای ضربان قلبم گوشهایم را کر کرده بود ، آن مردان سفید پوش را دیدم که می گفتند دیگر وقت تمام است .

آن وقت فهمیدم که مرده ام و می خواهند مرا ببرند، با هم می گفتند فرصت تمام شده و از آن استفاده نکردی، پاهایم سست شده بود دستانم می لرزید بر روی پیاده رو نشستم و فریاد می زدم : خدایا .... خدایا ..... خدایا ....... منو ببخش ، بهم فرصت بده تا دوباره از آن استفاده کنم، چشمانم از بی قراری زیاد همچون فواره اشک می ریخت . تمام تعادلم بهم ریخته بود احساس می کردم دیگر روح در بدنم نیست. آن قدر داد می زدم که احساس می کردم صدایم همه جا شنیده می شود . قلبم در حال ایستادن بود و تنها اسمی که به ذهنم و به زبانم آمد نام امام زمان بود فریاد زدم یا صاحب الزمان کمکم کن.

صدایی را شنیدم که گفت: باز به تو فرصتی داده شد و باید از آن خوب استفاده کنی در غیر اینصورت به دنبالت خواهیم آمد.خودم را روی تخت آمبولانس دیدم که خانواده دورم ایستاده بودند و دکتر می گفت معجزه بود که زنده مونده ، فقط باید دوره درمان را کامل بگذراند.

ناگهان چشمانم را باز کردم روی تختم ، توی اتاقم بودم ،  تمام وجودم می لرزید و گریه می کردم . مرگ رو حس کرده بودم . کل روز در فکر خوابم بودم و باورم نمی شد.از مرگ چند برابر می ترسم. مرگ به من نزدیک بود و من هیچ وقت حسش نکرده بودم و نمی دانستم.

13/12/89

2 بامداد